Zo. Mijn klant – laten we haar Corina noemen – ligt lekker een uur te rusten in de ‘wraps’, terwijl de Dode Zeeklei haar werk doet. Heb ik mooi even tijd voor een lekker kopje thee en mijn allereerste blog. Tijdens het denken en schrijven hoor ik Corina via de babyfoon zachtjes snurken…

Ik werk nu ruim 17 jaar in mijn eigen salon als schoonheidsspecialist – ik spreek eigenlijk liever van huidspecialist, want ons werk heeft met zoveel méér te maken dan met schoonheid alleen, en trouwens, wat ís schoonheid eigenlijk en wie bepaalt dat, en waarom? Neem mijn klant van vanmiddag, Corina die nu heerlijk in de warme kleiwindsels ligt te rusten. Voor de Universal Contour Wrap behandeling vulde zij een formulier in, met als een van de vragen: waarom wil je deze behandeling ondergaan? Wil mevrouw (of meneer, maar in deze weinig verhullende bikini-tijd kiezen meestal de dames ‘en masse’ voor deze multifunctionele wrapbehandeling) huidverbetering bereiken, cellulite of striae verminderen, puur detoxen of centimeters verliezen? De overigens slanke mevrouw van vandaag van halverwege de vijftig wil graag detoxen en vult dat in op het formulier. “Zó belangrijk om af en toe je lichaam te ontgiften”, zegt ze. Daar ben ik het uiteraard volmondig mee eens en ik stel voor om dan haar lichaamsomvang maar niet op te meten, het gaat haar immers niet om de centimeters…? “Nou eh, meet toch ook maar de centimeters, is toch wel grappig om te weten, toch?” Uiteraard ben ik het weer volmondig met haar eens en breed grijnzend – dat kan ik dan toch niet laten natuurlijk – vinken we ook het centimeterverlies aan 😉

Zwangerschapsstriemen voor het leven
Vervolgens kleedt Corina zich uit tot haar ondergoed en bekijkt zichzelf kritisch in de spiegel. “Zie je die putjes daar in mijn bovenbenen, daar gruwel ik zó van… en die striae op mijn buik, ik ben dol op mijn drie kinderen hoor, maar ze hadden mij toch niet zo te hoeven brandmerken…? Ze zijn inmiddels alle drie volwassen en ik loop nog steeds met zwangerschapsstriemen rond!” Corina pakt met twee handen de huid van haar buik… “Die is nooit meer mooi strak geworden”, verzucht ze en terwijl ze zichzelf stevig in de huid op haar heupen knijpt, kermt ze: “En dan die overgangshormonen, ze verbouwen mijn hele lijf! En van die hángwangen en steeds meer haren op mijn kin word ik trouwens ook niet echt vrolijk… Mannen hebben het maar mooi makkelijk, die gaan wat ‘grijzen’ aan de slapen en dat vinden jongere vrouwen maar wát sexy, terwijl wíj alle moeite moeten doen om er nog een beetje appetijtelijk uit te blijven zien!”
“Ach joh”, probeer ik haar wat te motiveren, “mannen van onze leeftijd krijgen ook een buikje en wallen onder de ogen, maar als ze voor de spiegel staan, lijkt het alsof ze nog steeds de Adonis van 25 jaar geleden voor zich zien… Ze brommen even goedkeurend naar hun spiegelbeeld, persen hun welvaartsbuikje achter de broeksluiting en gaan fluitend de dag in.”

Visueel optimistische man...

Visueel optimistische man…

Mannen zijn visuele optimisten
Waar komt dat toch vandaan, dat vrouwen voor zichzelf de grootste criticasters zijn en mannen schijnbaar (?) accepteren dat hun lichaam niet perfect is? Ik las eens dat mannen ‘visuele optimisten’ zijn: ze slaan gewoon de minder perfecte delen over en zien alleen het beste! Wat heerlijk als je zo in het leven kunt staan, daar kunnen wij vrouwen nog een voorbeeld aan nemen! Grappig, want eigenlijk doen we dat soms al, bijvoorbeeld wanneer een vriendin in tranen zit als het niet lukt met de liefde, omdat ze volgens zichzelf te oud, te dik of te lelijk is; dan peppen we haar – zoals het een goede vriendin betaamt – weer helemaal op! “Ach lieverd, mannen vinden een beetje vlees op de botten juist heerlijk en ze vallen bij bosjes voor die prachtige diepbruine ogen van je… en dan die dikke bos krullen, daar is iedereen toch jaloers op…? En er zijn genoeg mannen die volle borsten geweldig vinden…!” Je vriendin droogt haar tranen en langzaam maar zeker gaat ze rechterop zitten en zegt: “Je hebt gelijk, ik ben prima zoals ik ben, dankjewel voor je peptalk!” Je gaat zo’n verdrietige vriendin toch niet vertellen dat ze ook nog blubberbillen heeft, cellulite op haar dijen en dat haar snor ook nodig geharst moet worden? Nee, natúúrlijk niet! Zeg je nu…

Spiegelbeeld als criticaster
Diezelfde avond sta je in je slaapkamer en ziet jezelf in Evakostuum in de spiegel (bij een klein schemerlichtje, dat dan weer wel) Zuchtend zie je Eva’s niet meer zulke stevige borsten (wie heeft de zwaartekracht bedacht?), erger je je aan die diepe lijnen bij je mond en schud je je ‘kipfiletjes’ aan je bovenarmen nijdig heen en weer – deze zomer maar géén mouwloze shirtjes, kan écht niet meer! Waarom ben je als je je eigen spiegelbeeld ziet weer de grootste criticaster en keur je (minstens) de helft af van wat je weerspiegeld ziet?

Blog 1 - plaatje - cellulitis in braille

Waarom maak je jezelf niet dezelfde complimenten die je ’s middags je (mollige) vriendin maakte? Laten wij ook eens proberen ‘visuele optimisten’ te worden als we voor onze spiegel staan, van de mannen mag het, zij zijn altijd al ‘visueel optimistisch’, dus als ze naar jou kijken, slaan ze ook de minder perfecte delen over en zien ze alleen het beste. Hun ogen richten zich gewoon vanzelf naar hun favoriete delen van het lichaam. Van hun eigen lichaam, maar ook dat van vrouwen, geweldig toch…? Hoeven we ons over die helft van de bevolking niet meer druk te maken! Poeh, dát scheelt alvast een heleboel! ‘Visueel optimistisch’, wat een prachtige kreet en wat zouden wij vrouwen daar gelukkig(er) van worden!

Afvalstoffen leveren kostbare centimeters
Oeps, het uur is om en ik mag mijn visueel niet zo optimistische klant gaan wekken met een heerlijk kopje biologische detoxthee en haar vervolgens uit de windsels halen. Corina heeft het uur heerlijk dromend doorgebracht, vertelt ze, en is helemaal uitgerust en ontspannen, terwijl haar lichaam toch hard aan het werk is geweest om de in de huid opgeslagen afvalstoffen af te voeren. Na de thee meet ik haar lichaamsomvang op alle meetpunten na, ze is maar liefst 28 centimeter kwijt…! 13 centimeter meer zelfs dan de 15 centimeter die wij sowieso garanderen – anders hoeft de klant niets te betalen! Corina is blij, heel blij en kijkt goedkeurend in de spiegel. Zo ziet een visueel optimistische vrouw er dus uit… Zij lijkt nu nog aantrekkelijker dan ik haar bij binnenkomst al vond, alleen een blij en tevreden gezicht maakt dus al een stuk mooier! Als zij haar kleren weer aantrekt, merkt ze meteen dat haar broek wat losser zit en de komende dagen werkt het effect van de Dode Zeeklei nog door. Volgende week, bij de tweede behandeling van de kuur van drie, zien we wat er thuis nog aan centimeters af is gegaan. Het effect van de behandeling blijft zeker een maand zichtbaar, daarna slaat het lichaam weer nieuw aangemaakte afvalstoffen op in de huid en zullen van lieverlee de centimeters weer terugkomen. Ik hoop dat het visueel optimistische effect van deze behandeling ook nog een poosje blijft, een tevreden gezicht is echt héél aantrekkelijk…

Met een tevreden gevoel – en toch ook wel een tevreden gezicht – vul ik de wasmachine met de gebruikte windsels en bedenk dan, dat het hoog tijd is dat ik mijzelf weer eens een wrapkuurtje moet geven, want tja, ook voor mij is de ‘weinig verhullende bikinitijd’ nu toch echt weer aangebroken…!

Ik wens je een prachtige zomer vol visueel optimisme!

Liefs,

Handtekening Anita voor blogs